• Kunstvlog De tijd zal het leren

    5 april 2018

    Dag lieve Kunstvlogkijkers!

    Dank je wel voor jullie reacties, erg leuk om te lezen! Ik hoor graag van jullie wat jullie van dit vlog vinden en of jij de tijd neemt..? hebt…? gebruikt…?

    Kunstvlog de tijd zal het leren

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 71 keer bekeken

  • Kunstvlog Afijken? Vooral doen!

    21 maart 2018

    Een kunstvlog over het belang van afkijken!

    Want hoe kan het toch dat als we een kraan repareren dat we ‘afkijken’ bij een klusjesman of een tutorial op zoeken op youtube terwijl we bij het maken van kunst denken dat we alles uit ons zelf moeten halen?

    Laat je me weten hoe het afkijken bevalt?

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 75 keer bekeken

  • Kunstvlog Nieuwe Ideeën

    14 maart 2018

    Dank jullie wel voor alle reacties op mijn vorige vlogs :)  Laat me vooral weer weten wat je van dit nieuwe vlog vind!

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 93 keer bekeken

  • Kunstvlog Leren fietsen

    7 maart 2018

    Weer een nieuw kunstvlog! Allereerst wil ik jullie bedanken voor alle reacties via diverse kanalen op mijn vlog. Erg leuk om te horen wat jullie er van vinden en laat me ook nu vooral weer weten wat je er van vindt!

    Ik heb het in dit blog over 'beginners'. Maar elk schilderij/tekening/scenario/gedicht etc. heeft een begin. Dus dit vlog is ook voor de 'oude rotten' in het vak of de door de wol geverfde kunstenaars :)

    Klik op de afbeelding en je wordt doorgelinkt naar de video.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 126 keer bekeken

  • Kunstvlog : Het begin

    28 februari 2018

    Vanaf heden vertel ik wekelijks in mijn kunstvlog over kunst en inspiratie! Beeldende kunst, het kunstenaarsbestaan, het proces, valkuilen, inspiratiebronnen etc. www.yetterohde.nl

    Klik op de foto om het Kunstvlog te zien. Je wordt doorgelinkt naar Youtube.

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 134 keer bekeken

  • Kritiek op je eigen werk in de eerste fase? Niet doen!

    14 september 2017

    Kritiek op je eigen werk in een pril begin? Niet doen!

    De cursussen bij Atelier Rohde* zijn weer begonnen en zo ook de basiscursus. Ik geef deze cursus tijdens de open atelier lesuren. Dit blijkt een fijne uitwisseling te zijn; de nieuwe cursisten kunnen afkijken bij de open atelier-ers en zij, op hun beurt, horen de opdrachten en tips die ik geef voor de basiscursus en doen daar hun voordeel mee.

    Afgelopen week legde ik in de basiscursus iets uit dat ook voor de open atelier deelnemers een ‘aha’ moment opleverde en ik wil dit graag met jullie delen:

    Jij als kunstenaar, cursist, creatieveling hebt geen invloed op de kritiek die je krijgt van anderen als je werk eenmaal af is….

    Maar! We kunnen wel invloed uit oefenen op onze eigen innerlijke criticus!

    Wat ik merk als mensen beginnen te tekenen of schilderen (en ook als ze al heel lang bezig zijn trouwens)  is dat ze al een duidelijk idee hebben over wat ze willen maken en hoe dit er uit moet komen te zien. Wat mij opvalt is dat mensen zichzelf  vast zetten aangaande het eindresultaat. Elke fase van het schilderij wordt beoordeeld op dit eindresultaat en het is moeilijk om de kwaliteit van het schilderij in de fase van dat moment te zien.

    (hier een aantal foto's van schilderijen van mij in de eerste fase)

    Ik heb mezelf twee dingen aangeleerd om mijn werk op waarde te schatten in de fase waarin het zich op dat moment in bevind.

    Ten eerste: uit geen enkele kritiek in de allereerste fase. Bedenk dat dit het begin is; een foetus lijkt in de eerste weken ook meer op een kikkervisje dan op een mens.

    Ten tweede: Analyseer je wat je niet bevalt.  Als je het bijltje er bij neer wil gooien, als je vind “dat het echt nergens op lijkt” kijk dan heel goed naar je werk. Je werk heeft geen baat bij neersabelende kritiek. Je werk vraagt om een volgende stap. Vraag je innerlijke criticus om genuanceerde, opbouwende kritiek en anders vraag je hem simpel weg om het atelier te verlaten. (of je schopt hem er uit, ook prima!)

    Kijk nog eens goed: Welk stuk bevalt je niet? Wat klopt er niet? Zoek uit waar het in zit en probeer dat stukje te veranderen. En kijk dan opnieuw. Geef je werk de ruimte om te ontstaan, don’t push the river.

    Julia Cameron zei ooit: “kunst vereist een veilige broedplaats” ** en daar ben ik het mee eens. Wees mild voor jezelf in de eerste fase, verheug jezelf op alles wat nog gaat komen in plaats van je te focussen op alles wat je al verkeerd zou hebben gedaan. Daar heb jij en je werk wat aan! 

     

     

    http://www.atelierrohde.nl

    ** The Artist Way, Julia Cameron, Indigo 2004

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 131 keer bekeken

  • Deel 2: Lang leve onverdeelde aandacht!

    11 augustus 2017

     

    Deze blog gaat verder waar mijn vorige blog is geëindigd. Wat mij de laatste tijd bezig houd is het volgende: Hoe zou het zijn als je onverdeelde aandacht voor je creativiteit had? En wat doet het eigenlijk met je als je steeds gestoord wordt in je creatief proces? 

    Ik onderzocht dit met een aantal deelnemers van Buitenkunst tijdens een workshop die ik gaf. Het tweede deel van de workshop heette:

    ‘Fuck vergankelijkheid -  is this about me?’

    ‘sMiddags werkten de deelnemers aan een schilderij waarbij ze elke stap vast legden en dit gelijk op sociale media deelden.

    Het verschil kon niet groter zijn met de ochtend workshop.(zie vorig blog) Mensen waren minder gefocust en waren steeds aan het wisselen tussen schilderen en fotograferen en updaten. Een deelnemer vertelde mij: “Ik vind het maken van het schilderij nu ondergeschikt, ik ben steeds bezig met wat ik in mijn volgende post zal gaan schrijven”.

    Wat mij opviel in deze workshop was dat de aandacht steeds verdeeld moest worden tussen het schilderij en de sociale media. Er was een continue schakelen tussen verschillende ‘taken’. Hierin werd ook een ‘tijdstekort’ ervaren. Herkenbaar?

    Ik heb mijn mening kunnen scherpen aangaande mijn onderzoek wat het met je doet als je alles deelt, of juist niet. Wat ik ‘smiddags zag was dat het schakelen tussen de sociale media en het schilderen een beperking was om in een flow te komen.

    Het creatief proces werd verstoord.

    Het wisselen tussen binnenwereld  (flow) en buitenwereld (sociale media) werkte beperkend voor het creatief proces.

    Ik ben van mening dat het goed is voor de kunstenaar, voor het creatief proces, om onverdeelde aandacht te hebben voor wat hij of zij creëert.

    --------------------------------------------------------

    De uitdaging!

    Mocht je dit willen onderzoeken bij jezelf dan heb ik een uitdaging voor je:

    Sta jezelf de komende dagen, laten we zeggen een week, toe om met onverdeelde aandacht iets te maken.

    Ik kan me voorstellen dat het bijzonder moeilijk is om je telefoon te laten voor wat hij is maar probeer het eens, 20 minuten? Valt te proberen toch?

    Zet je telefoon op vliegtuigstand, zet de wekker op 20 minuten en sta jezelf toe om:

    - Tekenen; pak een velletje papier, een kladblok en teken. Maakt niet uit wat, laat je potlood over het vel gaan en kijk wat er ontstaat, geen oordeel weet je nog?

    - Als je graag schrijft, krabbel je gedachten neer op een onbeduidend stuk papier.

    - Altijd al willen dansen? Zet je favoriete cd op en dans! Er kijkt niemand weet je nog?

    Probeer het eens een week uit, laat je creatieve flow lekker stromen zonder dat het ook maar ergens over hoeft te gaan, het mooi, interessant of verantwoord is.

    En laat mij vooral weten hoe het voor je was, ik hoor graag je ervaringen.

     

    Nb. Heel veel dank aan alle deelnemers die deze workshops gevolgd hebben!

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 338 keer bekeken

  • Deel 1: Lang leve onverdeelde aandacht!

    10 augustus 2017

    Ik werkte vorige week op Buitenkunst. Dit doe ik elk jaar en elk jaar ontdek ik nieuwe dingen, word ik scherper aangaande wat er op dat moment bij me speelt en wat voor mij als kunstenaar belangrijk is.

    Er stond een computer in het bos, op een zuiltje. Het was een performance. Iedereen vond het mooi en ik kon alleen maar denken: “wat doet die stomme computer daar?” Waarom technologie in dit bos?

    Op de computerscherm werd getoond wat er die middag werd gespeeld in het bos. Het was een registratie van de performance die smiddags had plaats gevonden. Het was een prachtig beeld. Zo’n computer met beeld en geluid in een donker bos, afgezet in een schoon geveegd rechthoek, aangelicht met bouwlampen. Prachtig, museaal.

    Maar ik was wrevelig en onderzocht mijn irritatie met collega’s. Ik merk dat ik er moeite mee heb dat er bijna geen vergankelijkheid meer bestaat in de kunst. Alles wordt vast gelegd, foto video telefoon, heel veel wordt gedeeld op sociale media. (ik doe er verdorie zelf aan mee...)

    Mag kunst niet meer vergankelijk zijn? Waarom willen we alles vastleggen? En wat doet dit dan met ons? Met de maker?  Ik besloot dit te onderzoeken in twee korte workshops met een aantal mensen.

    Smorgens gaf ik de workshop: ‘Lang leve Vergankelijkheid – is this about me?’

    Twee uur lang ongestoord schilderen in de wetenschap dat niemand je werk zal zien. Daarna wordt het schilderij vernietigd en zal niemand ooit weten wat jij hebt gemaakt of hebt gedaan. Ik begeleide het geheel met een inleiding langer dan hierboven en ging tijdens het proces gesprekken aan met de deelnemers die ergens tegen aan liepen in hun werk. Tijdens deze gesprekken zag ik het werk niet. Er kwam maar een enkeling zich melden en dit ging vooral over de moeite met het feit dat niemand het ooit zou zien…  (Was dit dan een reden van het vastleggen? Van het delen?)

    In de nabespreking vonden de meeste mensen het een verademing om te werken zonder oordelen van een ander. Het bracht een aantal zelfs op nieuwe manieren van schilderen die zij zonder deze workshop niet zouden hebben ontdekt ivm de angst om te falen.

    Ik vond dit bijzonder interessant!  De middag workshop bracht nog veel meer en in mijn volgende blog zal ik daarover schrijven: lees deze ook als je zin hebt!

    Ik ben van mening dat het goed is voor de kunstenaar, voor het creatief proces, om onverdeelde aandacht te hebben voor wat hij of zij creëert.

    ----------------------------------------------------------------------

    De uitdaging

    Mocht je dit willen onderzoeken bij jezelf dan heb ik een uitdaging voor je:

    Sta jezelf de komende dagen, laten we zeggen een week, toe om met onverdeelde aandacht eens iets te maken. Ik kan me voorstellen dat het bijzonder moeilijk is om je telefoon te laten voor wat hij is maar probeer het eens, 20 minuten? Valt te proberen toch? Zet je telefoon op vliegtuigstand, zet de wekker op 20 minuten en sta jezelf toe om:

    Te tekenen; pak een velletje papier, een kladblok en teken. Maakt niet uit wat, laat je potlood over het vel gaan en kijk wat er ontstaat, geen oordeel weet je nog?

    Als je graag schrijft, krabbel je gedachten neer op een onbeduidend stuk papier.

    Altijd al willen dansen? Zet je favoriete cd op en dans! Er kijkt niemand weet je nog?

    Probeer het eens een week uit, laat je creatieve flow lekker stromen zonder dat het ook maar ergens over hoeft te gaan, het mooi, interessant of verantwoord is.

    En laat mij vooral weten hoe het voor je was, ik hoor graag je ervaringen! Je reactie kan je plaatsen in het tekstvak hieronder.

     

    Nb. Heel veel dank aan alle deelnemers die deze workshops gevolgd hebben en dit onderzoek met mij aan wilden gaan! 

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 158 keer bekeken

  • The Artist Way

    6 juli 2017

    Ik kreeg een berichtje van Exto, dat ik al 3 maanden geen nieuw werk had ge-upload. Dat klopt. Ik was namelijk een tijdje, laat ik het hedendaags zeggen, ‘een soort van’ afwezig.

    Ik was namelijk bezig met ervoor te zorgen dat ik ‘zichtbaar’ werd in de kunstwereld. Ik was druk bezig met ‘verantwoord kunstenaarschap’.  Zakelijk ondernemen, netwerken, subsidies aanvragen, musea en galeries benaderen, sociale media uitzoeken en inzetten, etc.

    Ik kwam niet meer echt tot autonoom werk maken. En als ik dit deed, ik kreeg er geen vat meer op. Schilderijen spraken niet meer tot me, ik voelde de verbinding niet. 

    Steeds meer kwam ik in een ‘zakelijke handelen’ aangaande mijn werk en mijn zichtbaarheid terecht. Ondertussen vroeg ik mezelf niet meer af of het voor mij, voor Yette als mens, verantwoord kunstenaarschap was. Ik had het niet door, steeds verder dreef ik af van mijzelf.

    Voor mijn verjaardag kreeg ik van mijn lief en mijn ouders, allerlei kadootjes gericht op plezier en ontspanning. Daardoor ging ik op yoga, porbeerde te ontspannen, mediteerde (of deed pogingen tot) en toch… ik voelde me moe en verdrietig. Ik zag niet in dat het niet goed ging.

    Totdat ik op een ochtend huilend met de hond in de Ooijpolder liep en me af begon te vragen of ik depressief aan het worden was. Door een gesprek met mijn stiefmoeder besefte ik:

    ik mis god, het universum, de verbinding, het gevoel dat alles met elkaar verbonden is, dat ik verbonden ben met iedereen en met de goddelijke stroom van het universum.

    Haak je nu af? Of sta je open voor deze taal?

    Als kunstenaar, als mens, als geliefde, als stiefmoeder… ik wil verbinding voelen.

    Contact.

    En nu; verantwoord kunstenaarschap?

    Voor mij is dit bewust zijn van de creatieve stroom binnenin mij, zorgen dat ik de verbinding voel met mezelf, de mensen om mij heen, de materialen in mijn handen, het universum.

     

    Dit is niet groot worden in de kunstwereld en opboksen tegen alles wat al gemaakt is of al gedaan is of meer likes heeft. Daar word ik helemaal niet gelukkig van. Ik wil mijn eigen weg vinden. De eerste stap is terug naar de bron. Het plezier van het maken, voelen en stromen!

    De tweede stap is wat kan ik betekenen als kunstenaar?

    Daar ga ik een volgende keer graag uitgebreider op in!

     

    Hier alvast een tipje de sluier....

    klik op: The artist way Nijmegen

     

     

     

     

     

     

    Lees meer >> | 3 Reacties | Reageer | 237 keer bekeken

  • Het rood gekrulde kind

    30 januari 2017

    Zelfportret met wasknijpers, olieverf op doek, 50x70, 2017

     

    Na een periode van feestdagen en verstilling in een klooster begon het nieuwe jaar.  Mijn gewoonlijke start met het maken van een zelfportret stelde zich uit. Ik wilde mezelf niet zien, het vorige jaar was nog te zien op mijn gezicht. Ik zag er moe en oud uit. Dat wilde ik niet 'vangen' op een doek.                                              

    Ik sprak met een goede vriendin over deze weerstand. Zij daagde mij uit om juist dat portret te schilderen: mijzelf te portreteren in al mijn glorieuze vermoeidheid en ingevallen wangen.                      

    Dus dat deed ik...  Zonder genade schilderde ik mijzelf. Oud en ingevallen, maar dan wel met wasknijpers in mijn haar. Een ode aan mijn; wat er ook gebeurt ik blijf vrolijk, kijk op het leven. Mijn vader zag het portret en schreef het volgende vers over zijn rood gekrulde kind.

     

     

    Schilderen

     

    Zij schildert

    de mensen van nabij

    gezichten uitbundig

    borsten benen

    billen en geslachten

     

    zij schildert

    alle beminde vrouwen

    van welk geslacht dan ook

     

    zij schildert

    met de handen

    van al haar leerzame

    van jong tot zeer oud

     

    zij tekent getekend met verfspatten

    zelfs de knijpers in haar haar

    mijn roodgekrulde kind

    wordt door ieder zeer bemind

     

    TON 23012017


    Maak jij ook zelfportretten en/of zou je dat willen? En\of zie je er wel eens tegenop? Laat me weten hoe het voor jou is om wel of geen zelfportretten te maken!

     

     

     

     

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 339 keer bekeken

  • Meer blogs >>